Κάθε τοίχος έχει μία ιστορία να πει!

5o Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου!
Ενα σχολείο που τα τελευταία χρόνια αγγίζει τους 330 μαθητές…
ένα σχολείο ζωντανό και ανοιχτό στη γειτονιά, στη μικρή τοπική κοινωνία μας…
Δραστηριότητες, αφηγήσεις, θεατρικά παιχνίδια και παραστάσεις, μπερντέδες και θέατρο σκιών, festival, εκθέσεις βιβλίου, φιλοξενία ευρωπαϊκών προγραμμάτων, προκριματικών πανελλήνιων αγώνων, βιβλιοθήκη ανοιχτή για όλους, μικρούς και μεγάλους και πόσα ακόμη να ονοματίσει κανείς…
Εδώ καθημερινά προσπαθούμε για
#openschoolsforopensocieties
με γονείς εθελοντές, γονείς συμμέτοχους και παιδιά που νιώθουν το σχολείο δεύτερο τους σπίτι, αφού αυτό αποτελεί το σημείο συνάντησης τους για παιχνίδι και πέραν του σχολικού ωραρίου…
Εκεί θα έρθουν κοντά με παιδιά διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικού χαρακτήρα, θα παίξουν ομαδικά παιχνίδια, θα δημιουργήσουν νέες σχέσεις και θα δεθούν ακόμη περισσότερο με τα φιλαράκια τους, ίσως για μία ζωή!
Για αυτό και όταν «φεύγουν»…στα δώδεκα τους… συνεχίζουν να βρίσκονται εκεί στα παγκάκια του προαυλίου, να κουβεντιάζουν με τα φιλαράκια τους, να εκτονώνουν τον εφηβικό τους θυμό βαρώντας σουτάκια, να φλερτάρουν ίσως, ή απλά να ξαπλώνουν χάμω τις όμορφες καλοκαιρινές βραδιές ή τις χειμωνιάτικες με ξαστεριά νύχτες, να κοιτάζουν τα αστέρια και να ονειρεύονται…!
Και έτσι κάπως, νιώθοντας κανείς την αύρα του σχολείου μας, τη ζωντάνια και τη συντροφικότητα των μαθητών του, ήρθε ένα νέο έργο τέχνης  #streetart να στολίσει το σχολείο μας, που φιλοτεχνήθηκε με ανεξάντλητο μεράκι από ένα αγόρι που συνεχίζει να ταξιδεύει και να χαμογελάει ακομη σαν παιδί, με όμορφα ζεστά μάτια, στα οποία αποτυπωνόταν η ανεξάντλητη ανάγκη του για δημιουργία! Ο Χρήστος Ρουμελιώτης.
Ένα νέο έργο τέχνης, στον κεντρικό τοίχο του 5ου,  αλλά και ένα καινούριο σημείο αναφοράς για τους μαθητές μας, αφού γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι διαφορετικός, το πόσο δύσκολο είναι να ξεχωρίζεις, αλλά και το πόσο μοναδικά ιδιαίτερο σε κάνει αυτό…!
Όμως, αλήθεια τι προσπαθούμε να περιγράψουμε τώρα…
ίσως επειδή λόγω ιού, έχουμε περισσότερο χρόνο να αναπολήσουμε και ακόμη περισσότερο να σκαρφιστούμε νέες ιδέες…
ίσως γιατί αυτοί οι τοίχοι έχουν μία ιστορία να μας πουν…
που θέλουμε να θυμίσουμε στους «παλαιότερους» αλλά και να χαρίσουμε  στους «νεώτερους»… ως πηγή έμπνευσης ….για ακόμη καλύτερες ιδέες που πηγάζουν μέσα από τις καρδιές μας για εμάς, για τα παιδιά μας.
Γιατί οι εποχές όσο περνάνε τα χρόνια… δυσκολεύουν και είναι στο χέρι των παιδιών μας να «δουν τα πράγματα αλλιώς» και να τα αλλάξουν…
να μην «μασήσουν», να σκεφτούν έξω απ το κουτί, να αγκαλιάσουν τη διαφορετικότητά τους, να τη λάβουν σοβαρά υπόψη τους και να τολμήσουν να την χρησιμοποιήσουν!
για το καλό αυτού του κόσμου…!
ας αφηγηθούμε λοιπόν ιστορίες…
ιστορία#1 _γενάρης 2015
«δεν πρέπει να φοβάσαι να είσαι διαφορετικός»
Φεστιβάλ «Δεν φοβάμαι»
 
Εκείνη τη χρονιά λοιπόν, γενάρη του 2015, συναντηθήκαμε με τον Σπύρο από τους Atenistas. Κάτι όχι και τόσο εύκολο, αφού αυτή η καταπληκτική ομάδα τρέχει καθημερινά με τους εθελοντές της να κάνουν αυτόν τον κόσμο πιο όμορφο!
Ας είναι καλά όμως η αγαπημένή μας Ναταλία, δασκάλα εικαστικών στις δραστηριότητες του σχολείου μας τα χρόνια εκείνα (Ναταλία γύρνα από την Κέρκυρα μας λείπεις!) ,  η οποία «εκμεταλλεύτηκε» τη φιλία της με τον Σπύρο και μας έφερε σε επαφή μαζί του.
Ήρθε ο Σπύρος. Του δείξαμε τον τοίχο, του είπαμε το θέμα «δεν φοβάμαι»!
τον συνεπήρε ο ενθουσιασμός μας και είπε, προτείνω τον καλύτερο graffita, τον Αχιλλέα.
Έτσι έφτασε ο Αχιλλέας μαζί με τον Ιπποκράτη στο 5ο. Το μάτι του (να λέμε αλήθειες) γυάλιζε λίγο ….αλλά έτσι είναι αυτοί οι τρελοί καλλιτέχνες! είναι για να μην τολμάς να τους λες πολλά πολλά… μην τους πάρεις τον αέρα!
Ευτυχώς, σημείο ισορροπίας ο Ιπποκράτης. To δίδυμο καταπληκτικό.
Τρέλα, παιχνίδι και δημιουργία!
Με το ανυψωτικό και τους οδηγούς του Δήμου, με μοναδική δαπάνη του Συλλόγου τα spray, α, και κάτι …σουβλάκια για τις κρύες βραδιές δημιουργίας, το πρώτο graffiti στο 5ο θα κοσμούσε τον πιο ψηλό τοίχο του!
Παιδιά ξαπλωμένα (θυμίζουν λίγο τους αποφοίτους μας) που κοιτάζουν ψηλά τον ουρανό, φορώντας γυαλιά και βγάζοντας τη γλώσσα έξω… δηλώνοντας «Δεν φοβάμαι να είμαι διαφορετικός»
Street art που εδώ και 5,5 χρόνια, παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο στο χρόνο, και φαίνεται να ξεχωρίζει σε όλες τις δράσεις του σχολείου…
 
 
ιστορία#2_απρίλης 2016
«δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός»
 
και επειδή πετυχημένη συνταγή δεν την αλλάζεις…
ζητήσαμε ξανά από τον Αχιλλέα και τον Ιπποκράτη ένα χρόνο και κάτι μετά… να αναλάβουν….
αυτή την φορά τον μεγαλύτερο σε έκταση τοίχο του σχολείου μας…
μάλλον η τρέλα τους μας ταίριαζε!
Ηρθαν λοιπόν ξανά!
Και είναι φοβερό να ζεις ως εμπειρία αυτή τη δύναμη τους, μετά την εργασία τους να βρίσκονται στο σχολείο, να σχεδιάζουν και να δημιουργούν! ξανά! εθελοντικά για τους μαθητές μας!
Προσφέροντας, μαθήματα, μαθήματα ανιδιοτελούς προσφοράς!
Με μοναδική δαπάνη του συλλόγου πάλι τα spray, με το ανυψωτικό και τους οδηγούς του Δήμου απογευματινές ακόμη και βραδινές ώρες…. φιλοτέχνησαν την ίδια τη διαφορετικότητα!
Ναι, τη «ζωγράφισαν»  γιατί η γη μας μπορεί και συνεχίζει να γυρίζει,τα όνειρά μας συνεχίζουν να ταξιδεύουν με χάρτινα καραβάκια, αλλά ο κόσμος αυτός μήπως δεν είναι φτιαγμένος για όλους…?
Ένα μεγάλο ψάρι μπορεί τρομαγμένο να κοιτάζει τη μικρή γυάλα, αφού δεν χωράει… σε αυτή…
αλλά ευτυχώς…. υπάρχουν ανεξερεύνητοι ωκεανοί για αυτό!
Ένα έργο…που δημιουργήθηκε γνωρίζοντας ότι θα έχει ημερομηνία λήξης….αφού μόνωση στον τοίχο δεν υπήρχε και κάποια στιγμή… θα το ‘φθειρε ο ο ίδιος ο χρόνος…
αλλα θα έμενε για πάντα αποτυπωμένο στη μνήμη των μαθητών που πρόλαβαν να το ζήσουν!
ιστορία#3 Μάρτης 2020
«οι δυσκολίες υπάρχουν, αλλά ο τρόπος που τις αντιμετωπίζουμε, διαμορφώνει τη ζωή μας»
και ήρθε εκείνο το χαμογελαστό αγόρι!
Ε, αφού λέμε αλήθειες να πούμε πως τον αντιμετωπίσαμε με λίγη διστακτικότητα, στην αρχή μόνο … με φόβο για την αλλαγή…
Τι χρειάζεται όμως ένας καλλιτέχνης…
έναν καμβά… και να αφουγκραστεί τους μαθητές του σχολείου, τους φόβους των παιδιών του σήμερα, αλλά και να νιώσει τη δύναμη της καρδιάς τους!
βοήθησε απ’ ότι διαβάσαμε και ένα τηλέφωνο, που η συνομιλήτρια «σφυριξε» το θέμα, ένα θέμα που είχαμε ήδη κουβεντιάσει ένα μεσημέρι σαββάτου (μήπως κυριακής), γιατί δεν θέλαμε ο τοίχος αυτός να αλλάξει ιστορία!
Σε ευχαριστούμε!
και έτσι ο τοίχος αυτός φιλοξενεί τώρα ένα έργο που τελικά δεν μιλάει μόνο για τη διαφορετικότητα, αλλά μιλάει κυρίως και για την αγάπη για τη ζωή, για την ίδια τη δύναμη του ανθρώπου!
Πώς αλλιώς ένα χαμογελαστό παιδί με καροτσάκι μπορεί και προσγειώνεται με το αλεξίπτωτο του νιώθοντας τόσο ελεύθερο;
Στο πρόσωπό του αποτυπώνεται όλη η χαρά που αισθάνεται και όλη η δύναμη που κουβαλάει η ψυχή του!
Και υπάρχουν χρώματα ζωντανά! χρωματα που φωνάζουν:
«η ζωή είναι όμορφη!»
«ε, μην τα παρατάς! τα εμπόδια είναι για να τα ξεπερνάμε!»
«ότι και αν στραβώσει, συνέχισε για όλα υπάρχει και δεύτερη και τρίτη…και πολλές ευκαιρίες»
«μην εγκαταλείπεις, πάντα υπάρχει μία λύση»
«δεν είσαι μόνος»
Χρήστο, σε ευχαριστούμε!
Το έργο αυτό δημιουργήθηκε με δαπάνη του Δήμου Χαλανδρίου.
Σημείωση_ 1: το άρθρο αυτό μιλάει για την ιστορία των τοιχών του σχολείου μας…
μέχρι σήμερα, κάθε χρόνο… δάσκαλοι, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, ψυχολόγοι, ομάδες θεάτρου κι αλλοι πολλοί, μιλούν στα παιδιά μας για τη διαφορετικότητα και την αντιμετώπιση οποιουδήποτε εκφοβισμού…
Σημείωση _2: υπάρχει κι άλλος ένας τοίχος που φιλοτεχνήθηκε ο Χρήστος.
που μιλάει για το όνειρο των παιδιών για εναν κόσμο χωρίς πόλεμο….
αυτός ο τοίχος και οι δράσεις του συλλόγου για την ειρήνη, την αλληλεγγύη και την προσφορά…είναι μία άλλη ιστορία, που θα διηγηθούμε κάποια άλλη στιγμή…
γιατί όσο υπάρχουν παιδιά πάντα υπάρχει η ελπίδα!